તુમકો હમારી ઉંમર લગ જાયે

                  શું દરેક વખતે ફર્સ્ટ ઈમ્પ્રેશન ઈઝ લાસ્ટ ઈમ્પ્રેશન એવું હોય?શું દરેક વખતે આંખો જે જોવે તે સાચું જ હોય? જી નહિ...આવું ન પણ હોય...જો આવું જ હોત તો મારા જીવનમાં એક વ્યક્તિનું મહત્વ આજે જેટલું છે એટલું ન હોત..આ એવી વ્યક્તિ છે જેને પહેલી નજરે જોઈ ત્યારે એવું કયારેય લાગ્યું ન હતું  કે આ વ્યક્તિ આગળ જતા મારા સુખદુખનો સાથી બનશે..મારી સમસ્યાઓનો ઉકલ બનશે..મારી મનોવ્યથાને સાંભળનારા કાન બનશે અને મારી આર્થિક તકલીફો દૂર કરનારી `વર્લ્ડબેંક' બનશે.. 

આપણા મોબાઈલમાં 100થી લઈ 500 વ્યક્તિઓના નંબર સેવ કરેલા હોય છે પરંતુ જ્યારે આપણું મન વ્યગ્ર હોય..થોડી ચિંતા હોય..આગળ જવાનો રસ્તો સૂઝતો ન હોય..કોઈ નિર્ણય સુધી મગજ પહોંચતું ન હોય..હ્રદયે `સૉરી' બોલીને સમસ્યાનો ઉકલ આપવાની ના પાડી દીધી હોય..મારુ માનવું છે કે આવા સમયે મોબાઈલમાં સેવ કરેલા 100થી 500 નંબરોમાંથી જે નંબર ડાયલ કરી તે નંબરના કર્તા હર્તા સમાહર્તા સાથે બે ઘડી દિલની વાત કહેવાનું મન થાય તે આપણો ખરો સ્વજન. 

મારી સદનસીબી છે કે વિકટ સમયે કોનો નંબર ડાયલ કરવો તેની મથામણ મારે નથી રહેતી..કેમ કે આવા એક નહિ પરંતુ અનેક નંબર છે જે નંબર હું કશું પણ વિચાર્યા વિના ડાયલ કરી શકું છું.મતલબ મારે સ્વજનોની કમી નથી..પરંતુ આજે જેની વાત મારે કરવાની કરવાની છે અને જેનું નામ લખ્યા પહેલા જેના માટે મે આટલી લાંબી લચક પ્રસ્તાવના બાંધી છે તેનું સ્થાન મારા દિલમાં અનોખું છે.ભદ્રંભદ્ર ગુજરાતી લખી રહ્યો છું, પરંતુ આ વ્યક્તિ માટે કોઈ પણ ભાષામાં લખત તો કદાચ શબ્દો અલગ હોત પરંતુ મારા કહેવાનો,મારા લખવાનો ભાવાર્થ કંઈક આવો જ હોત... 

આ વ્યક્તિ કોઈ મહામાનવ નથી..ના તો સદગુણોનો ભંડાર છે..તે એક સામાન્ય માનવી છે,મારા તમારા જેવો જ આમ આદમી...તેનામાં પણ માનવીય દુર્ગુણો છે.પણ છતા તે મારો ખરો સ્વજન છે..મહત્વની વાત એ છે કે પહેલાથી આ જન એટલે કે માણસ મને સ્વજન નહોતો લાગ્યો...આ વાત છે આજથી સાડા છ વર્ષ પહેલાની...મહિનો હતો જૂન અને હું ન ભૂલતો હોવું તો તારીખ હતી 1લી .સ્થળ હતું મારા દિલની સૌથી નજીક જેનું સ્થાન છે તેવું હૈદરાબાદ.. 

લાઈફની પહેલી ઓફિશિયલ જોબનો પહેલો ઓફિશિયલ દિવસ હતો..આંખોમાં અનારાધાર વરસતા સ્વપ્નો હતા અને દિમાગમાં કંઈક કરી દેખાડવાની તત્પરતા..સાથે જોબ શરૂ કરનારા દોસ્તો ખરા અર્થમાં દોસ્તો ન હતા પરંતુ ભવિષ્યમાં બનનારા હરિફો હતા..કોનો વિશ્વાસ કરવો અને કોની સાથે દોસ્તી કરવી તેની મથામણ હતી...ગુજરાતી માધ્યમમાં ભણેલા નિમ્ન મધ્યમવર્ગના મારા જેવા દિશાવિહિન યુવાન માટે એ દિવસ પણ ખરો ગજબનો હતો.ભવિષ્યમાં જેમની સાથે સંબંધો સુમેળભર્યા બનવાના હતા તે તમામ લોકો એ જ દિવસે મળ્યા..તેમાંનો એક એટલે મારો ભાઈબંધ..મારો સખો..મારો દોસ્ત..મારો મિત્ર..મારો ફ્રેન્ડ..અને મારો ગાઈડ.. 

લોકોને પહેલી દ્રષ્ટિનો પહેલો પ્રેમ થઈ જાય તેવી ફીલિંગ તો મારી ન હતી ઉલટાનું તેને પહેલી વખત જોયા બાદ મારા સર્કલમાં તેની મજાક ઉડાડવાનો ચાન્સ મે છોડ્યો ન હતો.લાંબા અને ઢંગધડા વિનાના વાળ,અસ્તવ્યસ્ત કપડા,વર્તનમાં પાકટતાનો અભાવ અને વાણીમાં ઉત્તર ગુજરાતી ટચ..સમય આગળ વધતો ગયો..અજાણ્યા જાણીતા બનતા ગયા..જાણીતા બનેલા દોસ્ત થઈ ગયા..અને દોસ્ત બની ગયેલા જિગરી બની ગયા..પરંતુ એ વ્યક્તિ વિશે મારા મનમાં પહેલી વખત મળ્યાની છાપ ન ભૂસાઈ.. 

ત્રણ વર્ષના એ `શ્રમિક કાર્ય' દરમિયાન ઘણી વખત મળ્યા.શિફ્ટ પર શિફ્ટ કામ કર્યુ..ક્રિકેટ મેચ પર ચિઠ્ઠીઓ ઉડાવી...ચાની ચુસકીઓ લીધી...છોકરીઓ પર સાથે મળી કોમેન્ટ કરી અને ફેન્ટસી માણી...પણ ત્યારે કયારેય એવું ન લાગ્યું કે આ વ્યક્તિ મારી જિંદગીનો એક મહત્વનો ભાગ બનશે..કદાચ હૈદરાબાદ શહેરના નસીબમાં ન હતું મારી અને તેની દોસ્તીનો લહાવો માણવાનું..અમારી દોસ્તીને નાના ખાબોચિયામાંથી મહાસાગર બનતા જોવાનું સૌભાગ્ય લખ્યું હતું ગાંધીના ગુજરાતમાં આવેલી સાબરમતીના કિનારે વસેલા અમદાવાદ શહેરના... 

હૈદરાબાદ છોડી અમદાવાદ આવવાનું થયું..ઘણું છૂટી ગયું..ઘણું છોડીને આવ્યો..નવું શહેર હતું...નવી શરૂઆત હતી..થોડી તકલીફો પડી..થોડી નિરાશા સાંપડી..ખબર નહિ કેમ પરંતુ મને આજે પણ એવું લાગે છે કે અમારા કાચા સંબંધોને પાક્કા બાંધકામ જેવા મજબૂત બનાવવા માટે કદાચ તે જ સમયગાળા દરમિયાન ઈશ્વરે એ વ્યક્તિની મનોવ્યથા પણ કંઈ મારા જેવી જ કરી..અને આમ પણ કહેવાય કહેવાય છે ને કે કોણ તમારી સાથે છે અને કોણ તમારી સામે છે તેની ખરી ખબર સંકટ સમયે જ થાય છે....મારી અને તેની સાથે છે એવું જ થયું..બન્ને સમદુખિયા ભેગા થયા..દુખ હળવું થવા લાગ્યું..અને દિલ, દોસ્તીની શરૂઆતના સુવર્ણકાળથી ભરાવા લાગ્યું...વિચારો મળતા ગયા..દિલ જોડાતા ગયા..શબ્દોનો મેળ પડતો ગયો...ખબર પણ ન પડી કે કયારે તે વ્યક્તિ મારો હમદર્દ બની ગયો.. 

એક તરફ હતો હું...આખા ગામને સલાહો,સૂચનો કરનારો,ફિલોસોફીના લેકચરો આપનારો,સાચા ખોટાનો ભેદ પારખવાનો દાવો કરનારો, અહંનો પર્યાય બનનારો અને `હું કાંઈક છું, એવી કલ્પનાઓમાં રાચનારો `હું' ..અને બીજી તરફ હતો પોતાની મસ્તીમાં જીવનારો...મારી સામે પોતાની જિંદગીની કિતાબ ખુલ્લી મુકી દેનારો...ગંભીરતાનું નામોનિશાન નહિ રાખનારો તે એટલે કે મારો જિગરી...અમે મળ્યા..ખૂબ વાતો કરી..સાથે ખૂબ ફર્યા..સાથે જમ્યા..ચાય પે ચર્ચાઓ કરી...ક્રિકેટની વાતોના વડા કર્યા...ભવિષ્યની રૂપરેખાઓ ઘડી...અન્યોની ટીકા અને અન્યો પર કટાક્ષ કર્યા...સિસ્ટમને વખોડી...છોકરીઓને વખાણી...આવું ઘણું કર્યુ...અને આગળ પણ કરતા રહીશું.. 

મને દેવા માટે તેની પાસે બધું જ હતું..આર્થિક મદદ તો તેણે એટલી કરી કરી કે આજે સગો ભાઈ ન કરે...માનસિક મદદ માટે તો તે હમેંશા તૈયાર જ હોય છે...મને દેવા માટે તેની પાસે બધુ જ હતું..પરંતુ તેને દેવા માટે મારી પાસે?  ન તો પહેલા મેં તેને કંઈ આપ્યું હતું ન ભવિષ્યમાં આપી શકવાની સમર્થતા મારામાં છે...કદાચ આપી શકું તેવી સ્થિતિમાં આવી પણ જઉં..પરંતુ તેના જેટલી મદદ તો મને લાગતું નથી કે હું કરી શકીશ...વર્ષો પહેલા મહાન ગીતકાર હસરત જયપુરીએ એક ફિલ્મ માટે જે શબ્દો લખ્યા હતા તે શબ્દો થકી હું થોડો પ્રયાસ જરૂર કરી શકું તેના પ્રત્યેની મારી લાગણીઓને રજૂ કરવાનો... 

તુમ્હે ઔર કયાં દૂં મે દિલ કે સિવાં 

તુમકો હમારી ઉંમર લગ જાય.... 

આટલું લખ્યા છતા તેના નામનો આછો પાતળો ઉલ્લેખ પણ મેં કયાંય કર્યો નથી..અરે, તેનું નામ લખવાની જરૂર પણ નથી..કેમ કે આટલું વાંચ્યા પછી મારી અને  તેની દોસ્તી વિશે જાણનારા લોકોને ખબર જ પડી ગઈ હશે કે મેં જેનું નામ લખ્યા વિના આટલી `મેરેથોન કથા' કરી છે છતા કહ્યા વિના નથી રહી શકતો કે તે વ્યક્તિ એટલે જનક...હું નહિ કહું છતા તું લાંબી આવરદા ભોગવવાનો જ છે છતા કહી દઉં કે તુમ કો હમારી ઉંમર લગ જાયે 

અરે હા, એક  વાત લખવાનું તો ભૂલી જ ગયો.જો અમે બન્ને બાળપણમાં  મળ્યા હોત તો ચોક્કસપણે લંગોટિયા યાર કહેવાત..મને આખી જિંદગી આ વાતનો અફસોસ રહેશે 

વેરી હેપ્પી બર્થ ડે..